Etnik köken ve mezhep temelinde yürüyen bir emperyalizm projesi olan ayrımcılığın neredeyse yüz yılı aşan bir tarihi var. Kimi örnekler göz önüne alınırsa bu tarih elbette daha gerilere de götürülebilir.

Şimdi bunun 1960 sonrasını irdeleyelim.
Demirel, 1960’larda başbakan olur olmaz önüne NATO mutfaklarında pişirilen bir “Türk-Kürt Federasyonu” tasarısını masasında bulur. O da tasarıyı Genelkurmay’a ilettir. Tasarı; İran, Irak ve Türkiye Kürtlerini bir federasyon haline getirip Türkiye’ye bağlamayı ön görmektedir. Türkiye’ye toprak kazandırmayı (!) da ortaya koyan biz havuç söz konusudur. Bu havuç yenir, zoka da yutulursa ikinci aşamada halk oylamasıyla Kürtlerin yaşadığı öne sürülen bölgeler ilgili ülkelerden koparılacak, küçük bir avanta karşılığında da Batılı ülkelerin talanına açılacaktır. Zamanın devlet yönetimi bu tuzağı görmüş, sazan misali üzerine atlamamıştır.
1950’li yıllarda Orta Doğu birtakım kalkışmalara sahne olmaktadır. Mısır, Suriye, Irak ve İran’da bir dizi darbe gerçekleşir ve başta İngilizler şirketleri olmak üzere birçok Batılı petrol şirketine yol görünür.
Peki, kovulan bu petrol şirketleri o topraklara tekrar nasıl dönecektir? İşin sırrı burada: Ya o yönetimler bir biçimde devrilecek ya da petrolün üzerindeki topraklar o yönetimlerden ayrılacaktır. Bu amaçla o topraklarda yaşayan Kürtler ayaklandırılacak ve yönetimler dize getirilerek petrol şirketlerinin oralara dönmesi sağlanacaktır.

Atatürk’ün “Yurtta Barış, Dünyada Barış” ilkesi halâ ayaktadır. Ayrıca Birleşmiş Milletler “üye devletlerin toprak bütünlüklerinin dokunulmazlığı”nı hüküm altına almıştır. Ulusal egemenlik… Ulusal devletlerin, başkalarının iç işlerine karışmaması düşüncesi…
Dolayısıyla bu tasarı Birleşmiş Milletler Anlaşmasına aykırı bulunarak geri çevrilir. Ret gerekçesi, ulusların kendi yazgılarını gözetme hakkıdır. Olayın burada kapandığını düşünüyorsunuz, değil mi? Yanıldınız!
Bir süre sonra ulusların kendi yazgılarını belirleme hakkı Amerika’nın istekleri doğrultusunda “etnik halkların kendi yazgılarını kendilerinin belirleme hakkı”na dönüştürülür. Ve yeni bir sözleşme karşımıza çıkar. Bu, toprak bütünlüğü olan ülkelerin etnik köken üzerinden bölünmesine yeni bir zemin oluşturur. Birleşmiş Milletler Sözleşmesine, kendi hukukuna aykırı olarak “ulus” yerine “halklar” sözcüğü konmuş olur.

Sonrasında neler mi olur?

Ermeniler, kapanmış olan 1915 olaylarının defterini yeniden açarlar. “Ezilen Kürt halkı”nın hukukunu korumak üzere Doğu Mitingleri başlar.

Kürt solu, Kürt solu diye ayrım gözetilir.

Akademisyenlerin tez alanları Doğu ve Güney Doğu olur.

Etnik ve mezhepsel ayrımcılığa bilimsel ve hukuksal dayanak oluşturacak savlar ortaya konur. Sosyalistlerimizin bir bölümü Türkiye’de birden fazla halk olduğunu keşfeder. Üst kimlik olan Türklük sorgulanmaya başlar.

Kapsayıcı, bütünleştirici Türk ulusu kavramı saldırıya uğrar. DDK, DDKO gibi adlarla etnik köken ayrımını temel ayan “sosyalist örgütler” kurulur.

Alevi kökenliler Birlik Partisi’ni Sünnilik iddiasında olanlar da Milli Nizam Partisi’ni kurarlar. Etnik Türkçülerin de partileri gecikmez tabi. Yurttaşlık kimliği aşınır, aşındırılır. Ve 1978’e gelindiğinde PKK kurulur.
Yıl 1982. Yer Mexico City. Unesco Konferansı… Kültürel kimlik, anahtar sözcüktür. Yerel ve etnik dillerin geliştirilmesi önerilir. Kültürel kimlik anlayışının, ulusal kimlik anlayışına reddiyesi ön plana çıkar.
Türk ulusu kavramı bildiğiniz üzere bir etnik kökenin adı değil, bütün yurttaşlarımızın ortak adıdır. Ama bu söylem dünya egemenlerinin küresel çıkarlarına aykırıdır. Emperyalizm “kültürel özerklik” adı altında ulusları bölüp bir süreçte yutmayı hedefine koymuştur. Kurt kuzuya, “suyu sen bulandırdın” dedikten sonra…
Bize düşen emek üzerinden politika yapmaktır. Üretmek ve paylaşmak… Olabildiğince elbette. Mademki biz yüz yıllardır; akılla, bilimle, sanatla, kültürle, vicdanla, sevgiyle bir arada anılıyoruz; yurt kardeşliğine inatla sarılmak durumundayız. Cumhuriyet’imizin sosyo-ekonomik kazanımlarını daha da geliştirmek, insanımızı daha da gözeten bir yapıya evriltmek temel hedefimiz olmalıdır.
Biz emperyalizmin mutfaklarında pişirilen “çok kültürlülük” anlayışını çözmek, bunun getireceklerini hesaplamak zorundayız. Etnik kökencilik, mezhepçilik, bunların goygoyculuğu solculuk olamaz. Sol, Atatürk ve Cumhuriyet’e sahip çıkmaktır. Kurucu anayasaya, ulusal sınırlara… Ülkenin bölünmezlik ilkesine… Çağdaş yaşama… İnsan haklarına… Doğaya…