Son seçimlerde partisini yıllar sonra birinci parti yapan Özgür Özel, lider olma yolunda hızla ilerliyor. Şimdiye değin,  çok büyük hatalar da yapmadı.

19 Mart Darbesinden sonra haftanın iki günü ülkenin çeşitli yerlerinde düzenlenen mitinglerde halkla buluşan Özgür Özel, yılmayan, korkmayan, yorulmayan bir özellik ortaya koyuyor.

Partinin geçmişini ve ülkenin tarihini bilmesi de etken bunda.

Böylesine bir  yoğun tempoda, küçük aksaklıkların meydana gelmesi kaçınılmazdır. Bunlar hoş görülebilir. Ancak,  iş taktik hatalara dönüşürse, sonuç kötü olur.

Partinin tutumu ve izleyeceği siyasayı iyi bir irdeleyebilmek için yakın tarihimize bir göz atmamızda yarar vardır.

12 Eylül Kara Rejimi, yönetimi devraldıktan sonra ilk iş olarak siyasi partileri ve demokratik kitle örgütlerini kapattı.

Kapatılan partiler arasında, Cumhuriyeti kuran Cumhuriyet Halk Partisi de vardı. Partinin   üst yönetimi siyasi yasak konularak, sürgüne gönderildi.

Darbeden üç yıl sonra omuzu kalabalıklardan oluşan konsey bir lütuf olarak siyasi faaliyetlere ve parti kurulmasına izin verdiğini açıkladı. Ancak, kurucular arasında eski yöneticilerden kimsenin olmaması kaydıyla.

Sağda ve solda birer partili demokrasi istediklerini açık açık ortaya koydular. Sağda, Turgut Sunalp’in Milliyetçi Demokrasi Partisi, solda da Necdet Calp’ın Halkçı Partisi’ne yol verildi.

Parti kurma arayışına giren başkaları da vardı. Turgut Özal  gibi.

Solda da sosyal demokrat ilkeleri savunan partilerin kurulması gündeme geldi. Pragmatik ve palyatif düşünceliler, soyadından yararlanmak için Erdal İnönü adını ortaya attılar.

Erdal İnönü iyi bir bilim insanıydı. Babasının zamanında bile siyasete uzak durmuştu.. Nezih kişiliğiyle, saygın bir yere sahipti.

Önce kabul eder gibi oldu, sonra çekildi. Devreye ünlü iş insanı İbrahim Cevahir girdi ve ikna etti. SODEP’in macerası böyle başladı. Ancak, Erdal İnönü de dahil olmak üzere SODEP’in bir çok yöneticisi veto edildi ve parti seçimlere sokulmadı. 3  Kasım 1983 seçimlerinden bir yıl sonra yerel seçimler yapıldı. SODEP, yerel seçimlere girdi ve belli bir ivmeyi yakaladı.

Halkçı Parti %30’dan fazla oy alarak TBMM’ne girmeyi hak kazanmıştı. Yerel seçimlerin ardından HP ile SODEP’in birleşmeleri önerisi ortaya atıldı.  1985’te birleşme sağlandı ve parti Sosyal Demokrat Halkçı Parti adı alındı.

1987 seçimleri öncesi siyasi yasakları biten CHP’nin eski yöneticileri de SHP’de yerlerini aldılar. Bunlardan birisi de Deniz Baykal’dı.

1989 yerel seçimleri öncesi Baykal, partinin genel sekreteri oldu.

Seçim kampanyası Baykal-İnönü ikilisi tarafından yürütüldü ve büyük de bir rüzgar yakalandı.

Sonuç, SHP büyük oy artışı ile Türkiye’nin birinci partisi olmuştu. O zaman 67 ilden 40 tanesi kazanıldı.

Bu arada,  SHP’li yedi milletvekilinin izinsiz olarak Paris’teki Kürt Barış Konferansına katılması, partiyi karıştırdı. Baykal, genel sekreterlikten ayrıldı.

1991 genel seçimlerinde ise HEP’le ittifak gündeme geldi. Parti içinden  kimilerinin  bu ittifaka karşı çıkmalarına rağmen, imzalar atıldı. Hatta, bölgedeki listelerin inisiyatifi tamamen  HEP’lilere verildi. 1983’te 117, 1987’de 99 olan milletvekili sayısı 22’si HEP’liler olmak üzere 88’e düştü.

İnönü, bölge halkı temsil edilsin diye optimist bir yaklaşım göstermişti ancak, yemin töreninde  Leyla Zana ve diğerlerinin tutumu onu pişman etti.

Oysa, Baykal’ın başkanlığında düzenlenen Güneydoğu Raporu’nda sorunlar ve çözümler kapsamlı bir  şekilde ele alınarak gündeme taşınmıştı. Bu rapor, bölgeyle en iyi saptamaların yapıldığı rapor olarak yerini koruyor.

Diyeceğimiz, Doğu’yu kazanalım diye, batıyı kaybetti parti. Kimileri, belediyelerin başarısızlığına bağlasalar da bu yenilgiyi, yukarıdaki nedenin büyük payı vardır. Kaldı ki, SHP’li belediyeler, güzel de işler yaptılar. Ankara’da Murat Karayalçın, İstanbul’da Nurettin Sözen, İzmir’de Yüksel Çakmur önemli projelere imza attılar.

Şimdi, gelelim işin bam teline..

Özgür Özel, güzel gidiyor. Hiç durmuyor, koşuyor. Toplumun ezilen kesimlerine sahip çıkıyor.

Açılım, saçılım masallarının anlatıldığı  şu günlerde takınacağı tavır da çok önemli. Ortaya koyacağı tutum, partinin direk geleceğiyle ilgilidir. Bölge halkını rencide etmeyelim, kırmayalım düşüncesiyle, ikircikli bir yola girilirse, bu partiye zarar verebilir. Çünkü 1991 deneyimi önümüzde canlı olarak durmaktadır.

Kaldı ki, açılım saçılım masalını ortaya atanların derdi, bölge insanının gönenci, rahatı değildir. Türkiye’nin her yanındaki sorunlar doğanın çetin olması nedeniyle burada daha çok gibi görülebilir. Sorunun temeli, bölgedeki ağa, Şıh, şah düzenidir. Yani, feodalitedir.

Terör örgütünün başı Bebek Katilini kutsayanlar, hangi eşitlikten söz ederler? Nedir, onların eşitlik dedikleri? Aynı, sorun batıda da yaşanmıyor mudur.

Kısacası, onlar Kürt Halkını falan düşünmemektedir. Amaçları bölücülüktür ve Kürtçülük oynamaktadırlar. Cumhuriyetin her türlü olanağından yararlanıp, Atatürk’ün kurduğu mecliste, salya sümük devlete küfür ederek, amaçlarını açıkça ortaya koymaktadırlar.

Masanın diğer tarafında ise Anayasa değişikliği için bunlara ödün üzerine ödün verenler bulunmaktadır. Onlar da ömür boyu başta kalalım hesabını yapmaktadırlar.

Herakles, “ aynı suda iki kez yıkanılmaz” demiş. Marks  da “Tarihte ilk kez dram olan bir olay bir kez daha tekrarlanırsa, komedi olur” diyerek olayın önemini vurgulamış.

Ders alınırsa, olumsuzluk tekerrür etmez denir.

Parti, geçmişte yaşananlardan ders almalı.

Seçmen bazen oynaklaşır, kaçıverir.

Onun için parti, bu süreci çok iyi yönetmelidir. Bölücülerin ve gericilerin tuzağına düşmemelidir.

1991’deki gibi rüzgarı tersten estirmemelidir.

Yoksa, yolu açık olacaktır