Yıl, 1916.
Diyarbakır-Silvan cephesi.
Savaşın ortasında, toz toprak içinde bir çocuk…
Sekiz yaşında.
Gözleri çakmak çakmak bir Paşa onu buldu.
“Oğlumdur” dedi.
Annesi Zübeyde Hanım’a emanet etti.
Adı, Abdurrahim. İlkokul üçüncü sınıf…
Karne günü geldi.
Notlar pırıl pırıl, hepsi çok yüksek.
Sıradan bir baba sevinir, gururlanır değil mi?
Ama Mustafa Kemal bu…
Sıradan değil!
Sevinmedi.
Yüzü asıldı.
Döndü Fikriye Hanım’a, “Ben bu işten şüphelendim” dedi.
“Abdurrahim bizim çocuğumuz diye acaba iltimas mı ettiler?”
Makamını kullanıp not yükseltenlerin değil…
Makamından korkup “hak yenmesinden” çekinen bir liderin hikayesidir bu.
Hemen Mahmut Bey’i (Soydan) yanına çağırdı.
“Git” dedi, “Okula git, Tahsin Bey’le konuş.”
“Sakın iltimas geçmeyin, hak neyse onu verin de.”
Mahmut Bey ertesi gün hocası Tahsin Bey’le görüştü.
Hocası dimdik durdu:
“Asla iltimas yoktur, o bunu hak ederek aldı” dedi.
Haber Çankaya’ya geldiğinde Mustafa Kemal derin bir nefes aldı.
Cumhuriyet aydınlığı öğretmenin hakkaniyet galip gelmişti.
Gelelim bugüne…
Bugün 23 Nisan.
Emanetin 106. yılı.
Ama bakıyoruz haberlere…
Kahramanmaraş’ta bir okul.
Anne ve baba nüfusunda , bir çocuk ellerinde silahlarla okul kana buluyor…
Öğretmeni siper oluyor, çocuk sınıfı savaş alanına çeviriyor…
Neden?
Çünkü çocukları…
Bakın efendiler…
Atatürk, kendi isminin gölgesinin bile sınıfın kapısından girmesinden hicap duyarken…
Siz cehaletin karanlığını silahla okulun koridorlarına kusuyorsunuz.
Anlayın artık…
Nüfusunuza kayıtlı O çocuk sizin tapulu malınız değil.
Sizin egonuzun tatmin aracı değil.
Çocuklarımız , bu milletin evladıdır!
Siz öğretmene el kaldırdığınızda, aslında Cumhuriyet’in geleceğine ateş ediyorsunuz.
Siz nüfuz kullanarak okulu ezmeye çalıştığınızda, aslında o çocuğun onurunu yok ediyorsunuz.
Abdurrahim Tuncak, o demir disiplinle yetiştiği için Berlin’de mühendis oldu.
Döndü, sessizce (AEG) EGO’da çalıştı.
Ankara’nın ışıklarını yaktı.
Kimliğini gizledi, torpil istemedi.
Çünkü o, Başöğretmen’in tehrisatı rahliyesinden geçmişti.
Ebeveynlik; çocuğunuzun arkasında bir “korku dağı” gibi durmak değildir.
Ebeveynlik; evladını Başöğretmen’in yolunda, öğretmenin ilmine emanet etmektir.
Bugün bayram.
Çocuklarımızı mermilerden değil, bu hastalıklı “nüfuz” zihniyetinden kurtardığımız gün gerçek bayram olacak.
Unutmayın; çocuk sizin olabilir ama gelecek hepimizindir.

Gökdelenler diktiler.

Plazalar yaptılar.

Her yeri betonla sıvadılar.

“Şehir büyüdü, modernleştik” dediler…

Aslında içimizdeki o sıcacık insanlığı küçülttüler.

Komşunun kapısını çat kapı çalmayı unuttuk.

Bakkal amcanın veresiye defterindeki o namuslu güveni unuttuk.

Akşam ezanı okunduğunda sokaktan eve koşuşan çocukların o telaşlı huzurunu unuttuk.

Üşüyoruz artık.

Kombiler yanıyor ama, ruhumuz üşüyor.

Sanıyorlar ki Ankara sadece asık suratlı resmi binalardan ibaret.

Sanıyorlar ki Ankara sadece geniş bulvarlardan, takım elbiseli adamlardan, gri bürokrasiden ibaret.

Halbuki…

Ankara koca bir mahalledir.

Her sokağında ayrı bir destan, ayrı bir efkar, ayrı bir hatıra yatar.

İşte bu yüzden yola çıkıyoruz.

www.gunaydinankara.com ailesi olarak, şehrin satılmayan vicdanına, kentin silinmeyen belleğine iniyoruz.

Mahallemin Muhtarı.

Her haftada  Pazar günü

Sıradan, kopyala-yapıştır haberler okumayacaksınız.

Haber-belgesel tadında…

Dünümüzü, bugünümüzü, yarınımızı okuyacaksınız.

O mahallenin adı nereden geliyor?

Kaldırım taşında kimin anısı var?

Unutulmaya yüz tutmuş o mahalle kültürü nerede saklı?

Hepsini tek tek bulup çıkaracağız.

Kapı kapı dolaşacağız.

Sokağın “sakinlerini” değil, sokağın gerçek “sahiplerini” dinleyeceğiz.

Derdimizin, neşemizin, hüznümüzün ilk resmi durağı olan kıymetli muhtarlarımıza kulak vereceğiz.

İlk durağımız neresi biliyor musunuz?

Ankara’nın ilk nefesi.

Şehrin tam kalbi.

Rüzgarın hiç eksik olmadığı o devasa kayalık…

Kale Mahallesi.

Pazar günü, Ankara’nın en eski yerleşkesinde, Kale Mahallesi Muhtarı Ali Yeşbek’in kapısını çalıyoruz.

Rantın o vahşi dişlilerine inat, “Biz bu mahallenin sakini değil, sahibiyiz!” diyenlerin gür sesi olacağız.

Demleyin çaylarınızı.

Tazeleyin anılarınızı.

Şehrin kaybolmayan ruhunu okumak için her hafta  Pazar günü köşe başında buluşuyoruz.

Çünkü biz çok iyi biliyoruz ki…

Mahalleyi yaşatmak, şehri yaşatmaktır.

Şehri yaşatmak, memleketi yaşatmaktır.

Hazırsanız…

Başlıyoruz.