Düşünce ve anlatım özgürlüğünün ayaklar altına alındığı bir dönemde, Günaydın Ankara yeni ufuklara yol almak için okurun karşısında. Karamsarlığın arttığı, umutların azaladığı bir süreçte, böyle bir yolculuğa çıkmak yürek isteyen bir çaba olarak karşımıza çıkıyor. Önderimiz, Mustafa Kemal Atatürk’ün şu ölümsüz değerlendirmesi belki de bu yolculuğa çıkanlara esin veriyor.
Ne diyor, Mustafa Kemal Atatürk; ” Umutsuz durumlar yoktur. Umutsuz insanlar vardır. Ben hiçbir zaman umudumu yitirmedim”.
Mustafa Kemal’in yolundan gidenler de umutlarını yitirmediklerini yaptıkları işlerle ortaya koyuyorlar. Günaydın Ankara, işte bu insanların ortaya koydukları bir çabanın ürünüdür. Günaydın Ankara, bir çoban ateşi olarak parlamaya başladığında, karanlıkların aydınlığa çıkmasında önemli bir figür olacaktır. Kurtuluş Savaşı döneminde olduğu gibi, çoban ateşlerinin yurdun dört bir yanını sarması, kurtuluşu de beraberinde getirecektir. Günaydın Ankara’ya, “ışığın hiç sönmesin, hep aydınlat “diyerek başarı dileklerimi sunuyorum.
Bizim kuşak, hep demokrasi üzerine odaklanmıştı. Demokrasinin daha ileri aşamalarda uygulanması, her alanda özgürlüklerin yaşanması yolunda mücadele verdi. Çünkü, 12 Martlar, 12 Eylüller, hep demokrasiyi kesintiye uğratmışlardı. Demokrasi, hava gibi, su gibi yaşamın gereklerinden biriydi. Mücadelemiz hep bu yönde oldu. Bu mücadeleler sırasında bol bol bedel ödemişliğimiz de vardır. O günler, bundan kötüsünün olamayacağı düşüncesini taşıyorduk. Ancak, yanılmışız. Daha kötüsü değil, daha beteri de oluyormuş. Hem de “ileri demokrasi” denilen bir düzende.
Şimdilerde, düşünce ve ifade özgürlüğünü ara da bulasın diyecek durumdayız.
Eğer, besleme ve yandaş basının bir parçası değil, muhalifseniz, eleştiriyorsanız, daha çok demokrasi istiyorsanız, konuşmanız, yazmanız yasaktır. Direnmeye çabalarsanız da gideceğiniz yer sorgusuz sualsiz, zindanlardır.
Güzel ülkemizde, baskıcı yönetimle birlikte bazı değerler de ayaklar altındadır. Bunun en somut örneği de “adalet” konusundadır. Çünkü, artık Türkiye’de siyasallaşmış bir yargı egemendir. Hukukun, evrensel normları yerine, siyasallaşmış yargının kuralları geçerlidir. Tek Adam düzeniyle birlikte, savcılar, yargıçlar parti yöneticilerinden seçilir hale gelmiştir. Hal böyle olunca, nesnellikten uzaklaşılmış yargı tam anlamıyla siyasallaşmıştır.
Tek Adam Rejiminde, millet iradesi de tu kaka ilan edilmiştir. Halkın oylarıyla seçtiklerine tahammülsüzlük öyle bir noktaya gelmiştir ki, hınç alma duygusuyla yasa dışı yollara yönelinmiştir.
Hele hele gelecekte rakip görülenler için kumpas üzerine kumpaslar kurulmuş, zindanlar adres gösterilmiştir. İleri demokrasinin adalet anlayışı, masumiyet karinesi ve suçsuzluk ilkesine aykırı bir şekilde suçlar icat etmek üzerine kurulmuştur. Suç kesinleşmediği halde, intikam duygusuyla, herkes hükümlü gibi gösterilmiştir. Temel hukuk doktrinleri ayaklar altına alınırken, seçilmişler iftiralarla, yalancı tanık ifadeleriyle toplumda itibarsızlaştırılmaya çalışılmıştır. Bunun en somut örneği 19 Mart Darbesiyle, tutuklanan Ekrem İmamoğlu ve diğer belediye başkanlarıdır. Milyonların oyuyla göreve gelmiş bu insanlar hakkında yapılan uygulamaların hukuki olmadığı, siyasalmış bir yargının eseri olduğu toplumun büyük çoğunluğu tarafından görülmekte ve onaylanmamaktadır.
Adam, görev yaptığı beş yıl içinde tam 1600 kez denetlenmiş, soruşturulmuş. Müfettişler gelmişler, gitmişler, didik didik araştırmışlar hiçbir şey bulamamışlar. Ne zaman ki, 15.5 milyon insanın oyuyla cumhurbaşkanı adayı yapılmış, o zaman düğmeye basmışlar ve yalancı tanıkların, gizli tanıkların ifadeleriyle, tutuklayıvermişler. Hadi, bunu yapmışlar, adam gibi yargılasalar diyeceğiz, diyemiyoruz. Çünkü, adam gibi yargılamıyorlar. Duruşmalar o mahkemeden o mahkemeye taşınıyor, mahkeme heyetleri ikide bir değiştiriliyor. Tam, 12 kez heyet değiştirilmesi bunun örneğidir. Bunun adına da yargılama deniliyor.
Dünyanın hiçbir yerinde, bir belediye başkanı için 2430 yıl hapis isteyen bir iddianameye rastlayamazsınız. Kaldı ki, 4000 bin sayfalık iddianameyi yargıçların,avukatların bile okumalarına olanak yoktur. Kısacası, Ezoptan Masallarla doldurulan bir iddianeme vardır karşımızda.
Çökmüş bir sistemde, adaletsizler sadece bunlardan ibaret değildir bu arada.
Hak, hukuk, adalet kavramları yerle bir edilmiştir.
Yaşamın her alanında, haksızlıklar ve adaletsizlikler diz boyudur. Yoksulluk ve yolsuzluklar artmaktadır.
Bugün, güzel yurdumuzda, işe girmede, öğrenim görmede, sağlıkta, terfi etmede, vergide, ücretlerde adalet yoktur. Milyonlar, 16 bin liraya talim ederlerken, birileri, beş yerden maaş alarak, bir elleri yağda, bir elleri balda yaşamın tadını çıkarmaktadırlar.
Kısacası, Türkiye’de yaşamak eşitsizlik ve adaletsizlik üzerine kurulmuştur.
Devleti tüccar mantığıyla, yönetenler üzgün yurdumuzu ve çilekeş insanlarımızı yormuşlardır.
Bu yorgunluğun giderilmesi mümkündür. Umutsuzluğa ve karamsarlığa kapılmadan, bunu yaşatanların gönderilmesi çabası da artırılmalıdır. Gelip de gitmeyen olmamıştır. Bunlar da gideceklerdir.